وقتی به دوستی که در علامه جامعه شناسی می خونه گفتم که درس اختیاری مطالعات فرهنگی و رسانه رو گرفتم طبق معمول گفت :" به ،دانشکده شما هم چقدر باحاله ." جدا از کل کل علامه و تهران و غاز بودن مرغ همسایه ، در واقع این رشته های جدیدتری مثل پژوهش رسانه و یا حتی انسان شناسی اند که باحال تر از جامعه شناسی در ایران تدریس می شن. در حالی که تو این رشته ها نشانه شناسی و تحلیل محتوا و مردم شناسی موسیقی و از این جور چیزهای با حال می خونن ،ماهمچنان به خوندن درس هایی مثل جامعه شناسی کار و شغل ،جامعه شناسی صنعتی وجامعه شناسی پزشکی و امثالهم ادامه می دهیم البته از روش تحقیق کیفی هیچ خبری نیست ، تقریباً همه اساتید محترم پوزیتیویستن و جزوه های زمان دانشجویی خودشون رو تکرار می کنن و به ندرت به نظریه های مربوط به اواخر قرن بیستم می رسن . چون دوره دانشجویی اکثر اساتید ما مربوط به قبل از دهه هزارو نهصد و شصسته  . حالا خودتون می تونین با یه حساب سرانگشتی سن اساتید ما رو حساب کنین .

 ترم دوم می خواستم تغییر رشته بدم و برم انسان شناسی بخوم اما خب تحمل این همه درس مردم شناسی رو که به صورت درهم سوا نکن جدا نکن با انسان شناسی تدریس می شه رو نداشتم . البته فکر کردم اونقدر ها هم توفیری نداره. سنگین تر اینه که به هر صورت از شر این لیسانس بی خود زودتر خلاص شیم و تغییر رشته این خلاصی رو به تعویق می انداخت. راه حل من این بود، که تا می تونم درس های اختیاری این دوتا رشته رو بگیرم . که خب من رو به این نتیجه رسوند که کار درستی کردم که تغییر رشته ندادم، چون خیلی از کلاس های این رشته ها هم - با توجه به اساتید و دانشجویان- در مجموع چندان توفیری با کلاس های خودمون نداره.

القصه ، همه این ها رو گفتم که بگم قراره از این به بعد مشق شب های کلاس مطالعات فرهنگی و رسانه رو اینجا بنویسم. دوست علامه ای مورد بحث با شنیدن این مطلب این بار با لهجه آبادانی غلیظ تری گفت  : "به ،چقدر با حال آدم وبلاگ بنویسه نمره بگیره ." ( البته من قصد توهین به لهجه شیرین آبادانی رو ندارم . یه وقت فکر نکنین من به اهمیت دفاع از اقلیت هادی قومی در برابر قم مسلط به عنوان یکی از مباحث اصلی مطالعات فرهنگی پی نبردم ها ). امیدوارم این اجبار آموزشی باعث بشه که از تنبلی ننویسندگی دست بردارم و زود به زود پست بنویسم.