این جمله ای بود که چند وقت پیش از کانال چهار یاد گرفتم . باورتون می شه!؟

می گفتند این شعار فمنیست هاست . البته من تا به حال این عبارت را نشنیده بودم . اما کاملاً مشخص است که باید شعار آنارکوفمنیست ها ( فمنیست های آنارشیست ) باشد .

اینجمله را در میزگردی شنیدم که طبق معمول با حضور چند روشنفکر دینی درون حاکمیتی و یک روشنفکر مدرن تر که محافظه کارانه افکارش را سانسور می کرد برگزار می شد. معمولاً‌ در این میزگردها یک روشنفکر مدافع یک تفکر مدرن ( پلورالیسم ، لیبرالیسم ، فمنیسم و... ) را می آوردند که نظریاتش خیلی هم رادیکال نیست یا حداقل می تواند خودسانسوری کند و بعد چند نفری به همراه مجری می ریزند سرش و به این تفکر خاص حمله می کنند . به خیال خودشون این طوری موفق می شوند مردم را از‌‌ آن تفکر متنفر کنند. اما خوشبختانه روشنفکر تنهای مورد نظر معمولاً کم نمی آورد. چون فقط کسی جرات شرکت در چنین مناظره ای را دارد که از خودش مطمئن باشد .آقایی که متاسفانه اسمش را متوجه نشدم صراحتاً‌ از سهمیه بندی جنسیتی اعمال شده در دانشگاه انتقاد کرد .کواکبیان ، سویزی ، دعاگو و... سعی می کردند فمنیست ها را شکست خورده و عقب نشینی کرده نشان دهند. اما این آقا اصرار داشت که به جای مقایسه جوامع فعلی در غرب و مدینته النبی ، این جوامع با جمهوری اسلامی مقایسه شوند .خانم سویزی آمار مدیریت 12 درصدی زنان در جهان را با آمار 7/2 درصدی مدیران زن ایران مقایسه می کرد .

اعتماد به نفس ایدئولوژیک

همیشه همین طوره اعتماد به نفس حاکمین به ضررشون تموم می شه . فکر می کنن ایدئولوژی شون اونقدر قویه که همه رو محسور خودش می کنه . بنابراین باید بدون ترس افکار دیگران رو مطرح کنن و بعد با چند تا نقد ساده جامعه رو برای همیشه از ایدئولوژی های رقیب متنفر کنند. حتماً‌ مثال های زیادی به ذهنتون رسیده . مثلاً‌کتابی که زمان شاه در نقد کمونیسم نوشته شد و بعد پاراگراف هایی که از مارکس بود داخل متن آورده به قدری پرطرفدار شد که کتاب ممنوع اعلام شد. نمونه های جدیدش هم تا دلتون بخواد زیاده . مثلاً‌ کتابی که تو قم در نقد فمنیسم چاپ کردن مقاله های فمنیستی فوق العاده ای از دایره المعارف روتلیج داره که بعضی از موضوعاتش واقعاً‌ بکره مثلاً‌ زبان شناسی فمنیستی اش رو تو کمتر منبع فارسی ای می شه پیدا کرد.

این میزگردهای تلویزیونی هم دقیقاً ‌نشان دهنده همین تفکره . مطهری می گفت در دانشگاههای ما باید اساتید مارکسیست هم آزاد باشن درس بدن چون ایدئولوژی مارکسیستی نمی تونه جلوی تفکر اسلامی مقاومت کنه . اما جمهوری اسلامی خیلی زود متوجه شد که این ها همش توهمه و کلی مارکسیست رو نه تنها اخراج که حتی اعدام کرد.

حالا هم که فعالین زن موفق شدن بیش از گذشته با مردم ارتباط برقرار کنن ، همون توهم قدیمی سراغشون اومده فکر می کنن می تونن با محدود کردن فمنیسم به فمنیسم رادیکال ـ که واضحه در شرایط فعلی جامعه ما توانایی هضمش رو نداره ـ مردم رو از فمنیست ها متنفر کنن . تا دیگه تاکتیک کمپین که از خواسته های حداقلی فمنیسم لیبرال یعنی برابری قانونی برای مطرح کردن گفتمان فمنیستی و آماده کردن ذهن مردم برای مفاهیم فمنیستی پیشرو تر شروع کرده رو خنثی کنن.

 پ.ن : این مطلب مال عهد بوق بود . فکر کنم یک ماه پیش که برنامه مورد نظر پخش شد . اما من یادم رفته بود ، بذارمش اینجا الان هم تو خونه تکونی کامپیوتر شلوغ پلوغم پیداش کردم . می بینید که من چقد رحرفه ای وبلاگ می نویسم!